Cicit

Sing. fem. cica, Pl. cicit.

Słowo cicit używane jest w tłumaczeniu jako nazwa własna bez uwzględnienia rozróżnienia gramatycznego Sing. / Pl.

Punkt 1

Micwa cicit jest bardzo ważną micwą, bo wszystkie micwy zależą od niej, jak jest napisane: (Num. 15:39) "Zobaczycie go i wspomnicie wszystkie przykazania HASZEM". Cicit w gematrii [przeliczaniu wartości liczbowej słów] ma wartość 600, po dodaniu ośmiu nici
i pięciu węzłów daje to liczbę 613 (tarja''g). Dlatego każdy Żyd powinien dbać oto, by mieć talit katan i by nosić
go przez cały dzień.

Talit katan powinien być zrobiony z białej owczej wełny
i mieć 3/4 ama na długość i pół ama na szerokość.
A według innej opinii 1 ama długości i 1 ama szerokości.

Ci, którzy robią talit katan zszyty po bokach, powinni uważać, aby z każdej strony większa część strony widocznej dla oczu pozostała nie zszyta. I nawet nie łączy się tych części haftkami (haczykami).

Każdy Żyd powinien też starać się, by mieć duży tałes (talit gadol) z cicit - do okrywania się nim podczas modlitwy.
I powinien zadbać, by był to tałes piękny. Wszystkie micwy powinny być spełniane w najładniejszy możliwy sposób (behidur) o ile to tylko możliwe, jak jest napisane: "To jest mój Bóg - będę Go wychwalał" i jest to wyjaśniane: aby być przed Nim ozdobionym micwami.

Należy uważać, by nabyć cicit od człowieka wiarygodnego, by mieć pewność, że są one zrobione
i skręcone specjalnie dla tego celu i zgodnie z przepisami [dotyczącymi] tej micwy. I powinny być odpowiednio długie.

Punkt 2

Ten kto może sobie pozwolić jedynie na talit z lnu, gdzie nie można założyć do niego cicit z wełny z powodu szaatnez [zakazu mieszania wełny i lnu] może postąpić według opinii, która pozwala [doszyć fragment] ze skóry
i do tego przyłączyć cicit z wełny. Ale są opinie, które sprzeciwiają się postępowaniu w taki sposób.

Punkt 3

Dziurka, przez którą przewleka się cicit nie powinna być daleko od brzegu ubrania, tj. i na długość i na szerokość nie więcej niż 3 agudalim [szerokości kciuka]. Są opinie, że te agudalim mierzy się według najkrótszego (górnego) stawu kciuka, ale dobrze jest postępować według ostrzejszej opinii.

Gdy jest więcej niż 3 agudalim, nie nazywa się tego już "skraj ubrania" (kanaf habeged), ale samo ubranie. Jeśli ktoś zrobił dziurkę poniżej 3 agudalim, to chociaż przy przywiązywaniu cicit i ściąganiu węzła dziurka jest obniżana - nie jest to właściwe. Jeśli już po przymocowaniu cicit do dziurki, która była powyżej właściwej miary, rozciął dziurkę, by obniżyć ją, tak aby cicit wisiały na wysokości 3 agudalim od brzegu - jest to niewłaściwe, ponieważ jest napisane "zróbcie sobie", a nie skorzystajcie z już zrobionego.

Dziurka (czy to na szerokość czy na długość [ubrania]) nie powinna być bliżej brzegu, niż odległość mierzona pomiędzy pierwszym stawem kciuka a końcem paznokcia, bo poniżej tej miary, również nie można mówić, że jest to na brzegu ubrania (kanaf) ale "poniżej brzegu". Jeśli dziurka była zrobiona we właściwym miejscu, ale z powodu zawiązywania węzła skurczył się brzeg talit i nie ma już właściwej miary - mimo tego jest to właściwe.

Jeśli są nici na brzegu talit i nie są one wplecione w ubranie - powstaje wątpliwość czy wlicza się je do miary [ubrania]. Dlatego trzeba je odciąć przed przymocowywaniem cicit. Są tacy, którzy mają zwyczaj robienia w talit katan dwóch dziurek - jednej obok drugiej (jak samogłoska cere) i przeplatają oni cicit przez obie dziurki, tak, że cicit zwisają w kierunku wewnętrznej strony.

Punkt 4

Jeśli podczas zawiązywania cicit dziurka była umieszczona we właściwym miejscu, ale potem nieco się rozdarła, lub brzeg talit katan rozdarł się tak, że cicit znalazł się poniżej właściwej odległości od brzegu - nie unieważnia go to, ponieważ Tora nakazuje by cicit nie były poniżej brzegu ubrania tylko w momencie ich przywiązywania, jak jest napisane: "Zróbcie sobie cicit na brzegach waszych ubrań". W każdym razie dobrze jest od samego początku zrobić obrębienie dookoła dziurki i na brzegu ubrania, aby nie zmniejszyła się wymagana miara.

Punkt 5

Według zwyczaj robi się na cicit pięć podwójnych węzłów, pomiędzy którymi pozostawia się cztery odległości, to znaczy: cztery nici przeprowadza się przez jeden otwór w talit; zawiązuje się je na dwa węzły i owija się [frędzel poniżej węzła] siedem razy dookoła dłuższą nicią zwaną szamesz; ponownie zawiązuje się dwa węzły
i owija się [poniżej węzła] osiem razy; zawiązuje się dwa węzły i owija się [poniżej węzła] jedenaście razy; zawiązuje się dwa węzły i owija się [poniżej węzła] trzynaście razy
i zawiązuje się dwa węzły.

Piękno cicit zależy od tego, by wszystkie odległości pomiędzy węzłami były równej długości - dlatego na pierwszej przerwie [pomiędzy węzłami] gdzie jest mało owinięć [7], powinny by być one nieco oddalone od siebie. Na drugiej przerwie robi się [owinięcia] nieco bliżej siebie. I podobnie na trzeciej i w czwartej. Długość całego cicit (to jest od pierwszego węzła aż do końca frędzli powinna wynosić przynajmniej 12 agudalim).

Piękno cicit leży w tym, by wszystkie wiązania stanowiły jedna trzecią długości frędzla, a zwisające nici - [pozostałe] dwie trzecie, dlatego należy uważać, aby każda przerwa miała wielkość 1 agudal, wszystkie [wiązania] razem miały wielkość 4 agudalim, a zwisające z nich nici miały długość 8 agudalim. Jeśli cicit są dłuższe, wtedy
i wiązania robi się nieco dłuższe.

Dobrze jest robić wszystkie węzły związując razem cztery nici z jednej strony z czterema z drugiej strony, tak by każda [z czterech włożonych w otwór w talit nici] była oddzielnie - połowa po jednej stronie i połowa po drugiej stronie.
Wyjaśnienie: cztery nici są przeprowadzone przez dziurkę (otwór
w talit), po ich przeciągnięciu osiem nici zwisa z każdego rogu. Podczas zawiązywania supłów i okręcania szamasza, należy uważać, by nici pozostawały podzielone na dwie grupy po cztery
(tak jak na początku).

Punkt 6

Jeśli nici nie były rozcięte, ale ktoś użył jednej nici odpowiednio długiej, złożył na cztery i tak włożył do otworu w talit, powiązał, a potem rozciął - to jest to niewłaściwe, ponieważ jest napisane: zrobisz sobie frędzle i jest to wyjaśniane, że rzecz ma być to zrobiona [od początku]
a nie przez wykorzystanie rzeczy gotowej.


Cicit w momencie przywiązywania go do ubrania muszą być właściwy według wymagań halachy, a nie zrobione niewłaściwie, a potem poprawione, przez jakieś działanie.

I podobnie jeśli cicit były zrobione właściwie przy jakimś ubraniu, ale ubranie się podarło i ktoś chce przełożyć te cicit do innego ubrania (czy nawet tego samego), np. gdy talit rozdarł się od dziurki aż do brzegu i cicit odpadł, a ktoś chce umieścić cicit z powrotem i zaszyć talit przy dziurce - to też jest zakazane, z tego powodu, że jest to korzystanie z gotowego, a nie zrobione od początku.

Podobnie jeśli ktoś wiąże cicit w momencie, gdy dane ubranie było zwolnione z obowiązku cicit, np. gdy większość ubrania była zszyta, a potem rozpruto szwy,
tak, że większość ubrania była otwarta, a takie ubranie wymaga już cicit - to jeśli cicit zostały nienaruszone - są one niewłaściwe, bo są już gotowe (min haaasuj), a nie zrobione od początku dla danego ubrania (taase).


Tak samo jest i w innych podobnych przypadkach.

Punkt 7

Przed założeniem talit trzeba sprawdzić cicit, czy są właściwe. Trzeba sprawdzić frędzle wewnątrz dziurek
i owinięcia. Należy też oddzielić frędzle, by nie były poplątane. Jeśli ktoś późno przyszedł do synagogi, tak,
że jeśli zacznie sprawdzać cicit, straci możliwość modlitwy ze społecznością - nie musi sprawdzać i rozdzielać frędzli.

Punkt 8

Wszystkie micwy wymagają [powiedzenia] błogosławieństwa przed ich wykonaniem. A po błogosławieństwie należy natychmiast spełnić micwę bez robienia przerwy. Dlatego trzyma się talit obiema rękami, mając w myślach, to, że Święty Błogosławiony przykazał nam nosić cicit, abyśmy pamiętali o spełnianiu wszystkich Jego przykazań, jak jest napisane: "zobaczycie go [cicit]
i przypomnicie sobie wszystkie przykazania HASZEM". Stojąc odmawia się błogosławieństwo "lehit-atef bacicit", następnie od razu nakłada się tałes tak, by sięgał aż do ust, po czym unosi się brzegi tałesu aż do szyi i owija się nim, tak jak robią to Arabowie; pozostaje się w takiej pozycji przez czas potrzebny na przejście 4 amot (kilka sekund) odmawiając wersety Ma jakar...itd. Następnie można zsunąć tałes z głowy.

Należy uważać, by nie ciągnąć cicit po podłodze, bo było by to lekceważenie micwy. Dlatego można podnieść cicit
i zatknąć je za pasek.

Punkt 9

Nie odmawia się błogosławieństwa na cicit w nocy, ale wyłącznie w dzień. Trzeba zatem uważać, by nie zacząć mówić go zanim będzie można rozróżnić [rano] pomiędzy kolorem niebieskim a białym.

Jeśli ktoś założył talit katan gdy było jeszcze ciemno i nie odmówił nad nim błogosławieństwa, albo jeśli założył je zanim jeszcze umył ręce i (dlatego nie mógł powiedzieć błogosławieństwa), to wtedy gdy mówi błogosławieństwo nad talit gadol (tałesem) i powinien mieć intencję objęcia błogosławieństwem także talit katan.

Ten kto nie ma talit gadol (tałesu) i zakłada talit katan,
a gdy ma umyte ręce - odmawia błogosławieństwo "al micwat cicit". Jeśli zakłada się go gdy jeszcze nie można powiedzieć błogosławieństwa, to gdy tylko się rozjaśni
i ma się umyte ręce, powinno się wziąć cicit w ręce
i powiedzieć błogosławieństwo "al micwat cicit". Jeśli ktoś zasnął w talit katan, to po przebudzeniu nie mówi nad nim błogosławieństwa, tylko gdy błogosławi tałes, powinien mieć intencję włączenia w to talit katan.