|
Przykazania z Parszy
wg. Tariag Micwot -(613 Przykazan Judaizmu)
w tłumaczeniu Ewy Gordon Ewy Gordon
w ydawnictwo Pardes Lauder (Fundacja Ronalda S. Laudera 1. Nie [wolno] uprawiać ziemi w [roku] siódmym.
(Lev. 25:4)
Szemita - (Rok Szabatowy) to nadchodzący po każdych sześciu latach rok odpoczynku dla ziemi.
2. Nie [wolno] wykonywać pracy sadowniczej w [roku] siódmym. (Lev. 25:4)
W Roku Szabatowym.
3. Nie [wolno] ścinać w [roku] siódmym pędów wyrosłych dziko. (Lev. 25:5)
W Roku Szabatowym nie wolno ścinać ich w taki sposób, jak w innych latach.
4. Nie [wolno] zbierać owoców drzewa w [roku] siódmym. (Lev. 25:5)
W Roku Szabatowym nie wolno zbierać owoców w taki sposób, jak w innych latach. Trzeba zmienić metodę zbierania, tak, by zademonstrować, że wszystko w tym roku jest bez właściciela.
5. Przykazanie liczenia siedmiu [okresów] siedmioletnich. (Lev. 25:8)
Po siedmiu okresach siedmioletnich, które liczył Sanhedryn, w pięćdziesiątym roku przypadał Rok Jubileuszowy (Jowel).
6. Przykazanie dęcia w szofar w Jom Kipur Roku Jubileuszowego. (Lev. 25:9)
7. Przykazanie uświęcenia Roku Jubileuszowego (Jowel). (Lev. 25:10) Gdy po Roku Szabatowym (Szemita) nadchodził Rok Jubileuszowy (Jowel), ziemia odpoczywała przez dwa lata. W Roku Szabatowym następowało zwolnienie z długów, w Roku Jubileuszowym - uwolnienie niewolników. 8.
8. Nie będzie się uprawiać ziemi w Roku Jubileuszowym. (Lev. 25:11)
9. Nie [wolno] ścinać w Roku Jubileuszowym pędów wyrosłych dziko. (Lev. 25:11) W taki sposób, jak w innych latach.
10. Nie [wolno] zbierać owoców drzew w Roku Jubileuszowym. (Lev. 25:11) W taki sposób, jak w innych latach.
11. Przykazanie rozsądzania między sprzedającym a kupującym. (Lev. 25:14)
12. Nie [wolno] oszukiwać w transakcjach handlowych. (Lev. 25:14) Nie wolno oszukać klienta, który jest nieświadomy, co do prawdziwej wartości towaru.
13. Nie [wolno] oszukiwać żadnego człowieka w słowach. (Lev. 25:17)Nie wolno nikogo obrażać, ranić uczuć, dokuczać, zawstydzać, przypominać mu złe czyny, wołać go przezwiskiem.
14. Nie [wolno] sprzedawać w Erec Jisrael pola [bez możliwości] odkupienia. (Lev. 25:23) Pole sprzedane na nieokreślony czas, lub „na zawsze” - wracało do właściciela w Roku Jubileuszowym; pole sprzedane na określony czas - wracało po tym określonym czasie.
15. Przykazanie zwracania ziemi jej właścicielowi w Roku Jubileuszowym. (Lev. 25:24) W Roku Jubileuszowym ziemia i inna własność wracały do właściciela. Gdy ktoś z powodu biedy musiał sprzedać swoją własność, to mógł ją odkupić przed Rokiem Jubileuszowym:
- pole - po dwóch latach:
- dom w nie obwarowanym mieście - kiedykolwiek:
- dom w mieście z murami pochodzącymi z czasów Jozuego - w ciągu roku, ale już nie później.
16. Przykazanie wykupienia własności do końca roku. (Lev. 25:29) Kto chciał kupić z powrotem własność w obwarowanym mieście, mógł to zrobić tylko w ciągu pierwszego roku. Zob. mc. 340.
17. Nie [wolno] zamieniać miast lewickich i ich okolic. (Lev. 25:34) Lewici mieli 48 miast (w tym 6 miast ucieczki - zob. mc. 410 ). Każde takie miasto otaczał teren 3000 kubitów, z czego 1000 kubitów było otwartą, nie uprawianą przestrzenią. Pozostałe 2000 kubitów wyznaczone było na pola i winnice. Nie można było zamieniać przeznaczenia tych terenów.
18. Nie [wolno] oszukiwać w procentach. (Lev. 25:37) Nie wolno pożyczać na procent innemu Żydowi
19. Nie [wolno] obarczać niewolnika pracą poniżającą. (Lev. 25:39) Żydowski niewolnik, nawet ten sprzedany przez bet din (mc. 42), mógł wykonywać tylko takie prace, jakie zlecało się wynajętemu robotnikowi. Jedzenie i warunki do spania musiał mieć takie jak jego pan.
20. Nie będzie sprzedany niewolnik [żydowski] na licytacji niewolników. (Lev. 25:42
21. Nie będzie wykonywał [niewolnik żydowski] pracy uciążliwej. (Lev. 25:43) Nie wolno było zlecać mu prac niepotrzebnych, po to tylko, by był zajęty.
22. Przykazanie zniewolenia niewolnika kanaanejskiego na zawsze. (Lev. 25:46) Nie wolno było uwolnić niewolnika nie-żydowskiego, chyba, że jego pan spowodował u niego nieodwracalną utratę jakiegoś organu (zęba, oka).
23. Nie [wolno] pozwolić komuś wysługiwać się okrutnie sprzedanym mu niewolnikiem [żydowskim]. (Lev. 25:53) Gdy nie-żydowski właściciel źle traktuje żydowskiego niewolnika, należy temu przeszkodzić. Prawo to stosuje się wtedy, gdy Żydzi mają władzę nad nie-żydowskimi mieszkańcami kraju. Żyd, który sprzedał się w niewolę nie-Żydowi, nie był uwalniany w Roku Szabatowym (Szemita), ale dopiero w Roku Jubileuszowym.
24. Nie [wolno] oddawać pokłonów na posadzce kamiennej (mozaikowej), nawet przed HASZEM. (Lev. 26:1) Na posadzce pokrytej jakąś dekoracją i nie przykrytej żadną matą, nie wolno oddawać pokłonów (z wyciągnięciem rąk i nóg) nawet przed HASZEM. Taki akt mógłby przypominać bałwochwalstwo. Było to dozwolone tylko w Bet Hamikdasz, bo tam było oczywistym, że jest to przed HASZEM. Parszat Bechukotaj:
1. Przykazanie [dotyczące ślubowania] wartości [za] człowieka. (Lev. 27:2) Gdy ktoś ślubował złożenie ofiary pieniężnej o wartości człowieka, płacił ustalone ceny. Za osobę w wieku:
- od jednego miesiąca do 5 lat: za chłopca 5 szekli, za dziewczynkę 3 szekle
- od 5 lat do 20 lat: za mężczyznę 20 szekli, za kobietę 10 szekli
- od 20 lat do 60 lat: za mężczyznę 50 szekli, za kobietę 30 szekli
- od 60 lat i powyżej: za mężczyznę 15 szekli, za kobietę 10 szekli. Nie były to wartości człowieka jako niewolnika. Pieniądze z tej ofiary szły na remonty Bet Hamikdasz.
2. Nie będzie się wymieniać [przeznaczonego] na ofiarę. (Lev. 27:10) Jeśli zwierzę zostało przeznaczone na ofiarę, nie zmieniało się jego przeznaczenia i nie używało się go do innych celów.
3. Przykazanie [dotyczące] zamiany poświęconych na ofiarę, że oba staną się poświęcone. (Lev. 27:10) Gdy ktoś zamienił zwierzę przeznaczone na ofiarę na inne zwierzę, to oba stawały się poświęcone i nie można było używać ich do innych celów.
4. Przykazanie [dotyczące ślubowania] wartości [za] zwierzę. (Lev. 27:11-12) Gdy ktoś ślubował złożenie ofiary pieniężnej o wartości zwierzęcia, płacił cenę ustaloną przez kapłana. Jeśli zwierzę było poświęcone, a stało się niezdatne na ofiarę, trzeba było dać za nie rekompensatę pieniężną.
5. Przykazanie [dotyczące ślubowania] wartości [za] dom. (Lev. 27:14) Gdy ktoś poświęcił dom jako ofiarę, a potem on, jego żona, lub jego spadkobiercy chcieli dom wykupić, płacili cenę wyznaczoną przez kapłana, powiększoną o jedną piątą. Gdy dom chciał wykupić ktoś obcy, to nie dodawał jednej piątej ceny.
6. Przykazanie [dotyczące ślubowania] wartości [za] pole. (Lev. 27:16) Gdy ktoś poświęcił pole jako ofiarę, a potem on, jego żona, lub jego spadkobiercy chcieli je wykupić, płacili cenę wyznaczoną przez Torę: 50 szekli srebrnych za każdy chomer pszenicy, to znaczy za obszar potrzebny do wyhodowania jednego chomeru pszenicy. Chomer to biblijna miara pojemności ok. 229,7 litra.
7. Nie [wolno] zamieniać poświęconych na ofiarę [zwierząt] z [jednego rodzaju] ofiary na [inny rodzaj] ofiary. (Lev. 27:26)
8. Przykazanie [dotyczące] cherem (poświęcenia) z własności, w Erec Jisrael. (Lev. 27:28) Gdy ktoś ślubował coś ze swojego majątku jako cherem, a było to bez sprecyzowania na jaki cel, to rzecz ta stawała się własnością kapłana, który miał wtedy dyżur w Bet Hamikdasz. Nie można było tej rzeczy wykupić, ani odzyskać w Roku Jubileuszowym. Samo słowo cherem oznacza „zniszczony”. Ale por. mc. 359.
9. Nie będzie się sprzedawać pola [ofiarowanego jako] cherem. (Lev. 27:28)
10. Nie wykupisz pola [ofiarowanego jako] cherem. (Lev. 27:28) Jeśli cherem miał określony cel, to można go było wykupić, dodając 20 procent ceny.
11. Przykazanie [wydzielenia] dziesiątej części [z ilości] zwierząt czystych [urodzonych] w ciągu całego roku. (Lev. 27:32) Każde dziesiąte ze stada: z krów, owiec i kóz.
12. Nie [wolno] wykupić dziesięciny ze zwierząt. (Lev. 27:33) Dziesięcinę należało zjeść w Jerozolimie, jeśli miała defekt - można ją było zjeść gdzie indziej.
|
