<-- Powrót

Parszat Chukat

(Dekrety; Bamidbar -Księga Liczb 19:1 - 22:1)

Wyszczególnione są prawa dotyczące Para Aduma - czerwonej jałówki. Te prawa rytualnego oczyszczania stosowane są wtedy, jeśli ktoś wszedł w kontakt z ciałem zmarłego. Po prawie 40 latach wędrówki po pustyni Miriam umiera i jest pochowana w Kadesz. Ludzie narzekają z powodu utraty zaopatrzenia w wodę, która dotychczas była im dostarczana w cudowny sposób ze względu na zasługi i prawość Miriam. Aaron i Mojżesz modlą się o pomyślność ludu. Ha-Szem rozkazuje im, aby zgromadzili cały naród w Meriwa i aby przemówili do określonej skały, z której ma po tym wypłynąć woda. Zmartwiony brakiem wiary u ludzi, Mojżesz uderza skałę zamiast przemówienia do niej. W ten sposób uniemożliwia on zamierzone wykazanie tego, jaką władzę nad światem posiada Ha-Szem, co byłoby niewątpliwie nastąpiło wówczas, gdyby woda wydobyła się ze skały jako rezultat jedynie przemawiania do niej. Z tego powodu Ha-Szem mówi Mojżeszowi i Aaronowi, że to nie oni zaprowadzą Naród do Kraju. Bnej Jisrael znowu wyruszają w drogę, ponieważ jednak król Edomu, potomek Ezawa, odmawia im prawa przejścia przez jego kraj, nie podróżują najkrótszą drogą do Erec Jisrael. Kiedy dochodzą do Góry Hor, Aaron odchodzi z tego świata i jego syn Elazar zostaje obdarzony jego kapłańskim strojem i jego obowiązkami. Aarona kochał cały naród, więc po jego śmierci obchodzony jest trzydziestodniowy okres narodowej żałoby. Bnej Jisrael pokonują Amorytę Sichona, który woli raczej walczyć z nimi niż pozwolić im przejść przez jego ziemię. W rezultacie tej bitwy Bnej Jisrael zdobywają ziemię, którą Sichon uprzednio uzyskał od Amonitów po wschodniej stronie rzeki Jordan.

Szmuel Alef 
Pierwsza księga proroka Samuela
11:14-12: 22 

Ta haftora zawiera wyrzut proroka Samuela, "Czy wziąłem komuś wołu, czy zabrałem czyjegoś osła..."(Pierwsza księga proroka Samuela 12:3-4), będący jakby echem słów Mojżesza w czytanej w tym tygodniu Parszy: "Żadnemu z nich nie wziąłem nawet osła". (Księga Liczb 16:15)
Innym związkiem pomiędzy tą haftorą i tą Parszą jest rodowód proroka Samuela. Prorok Samuel był potomkiem domu Koracha, i jego znaczenie porównywane było zarówno do Mojżesza, jak i Aarona (Traktat Rosz Ha-Szana 25b). 
Czytana w tym tygodniu haftora rozpoczyna się od zebrania się Narodu w Gilgal po to aby namaścić króla Saula i ogłosić go królem. Jednakże prorok Samuel, który namaszcza króla, piętnuje ludzi za to, że domagają się oni króla, gdyż może to oznaczać obniżenie wyjątkowego duchowego poziomu narodu, który nie potrzebuje króla do tego, aby żyć w harmonii. Jego wyrzuty kończą się cudem: prorok Samuel prosi Boga o deszcz i w środku letniego dnia zaczyna się burza.