 |
|
|
|
|
<-- Powrót |
|
||
|
|
|
||
|
Parszat Szelach |
(Poślij; Bamidbar - Księga Liczb 13:1 - 15: 41) |
||
|
Na skutek nalegania Bne Israel i z przyzwoleniem Ha-Szem, Mojżesz wysyła dwunastu zwiadowców, po jednym z każdego pokolenia, aby zbadali Kraj Kanaan. Przewidując trudności, Mojżesz zmienia imię Hoszei (Ozeasza) na Jehoszua (Jozue), wyrażając w ten sposób prośbę, aby Ha-Szem nie pozwolił mu zawieść podczas wypełniania zadania. Szpiedzy wracają po 40 dniach, niosąc niezwykle wielki owoc. Kiedy dziesięciu spośród dwunastu wywiadowców stwierdza, że mieszkańcy Kraju Kanaan są tak ogromni jak ten owoc, ludzie tracą odwagę. Kaleb i Jehoszua - jedyni spośród wywiadowców, którzy są zwolennikami inwazji - usiłują podnieść w nich ducha. Jednakże ludzie decydują, że Kraj nie jest wart grożącego śmiertelnego ryzyka i zamiast tego domagają się powrotu do Egiptu! Ha-Szem deklaruje, że naród musi pozostać na pustyni przez 40 lat, dopóki nie umrą ci wszyscy ludzie, którzy płakali nad fałszywym sprawozdaniem wywiadowców. Pod wpływem wyrzutów sumienia pewna grupa ludzi, żałując swojej uprzedniej pomyłki, nierozważnie usiłuje dokonać inwazji Kraju, kierując się uprzednim rozkazem Ha-Szem. Mojżesz ostrzega ich, aby tego nie robili, ale oni nie zwracają uwagi na ostrzeżenia i zostają pobici. Ha-Szem uczy Mojżesza praw dotyczących składania ofiar wtedy, gdy Bne Israel w końcu wejdą do Kraju Izraela. Ludziom nakazano, aby usunęli challa, daninę dla kohanim (kapłanów), z ich ciasta. Wyjaśniane są prawa dotyczące ofiar, składanych indywidualnie albo grupowo z powodu nieumyślnego popełnienia grzechu. Jednakże ten, kto bluźni przeciwko Ha-Szem i nie okazuje skruchy, będzie duchowo odcięty od swojego ludu. Pewnego człowieka przyłapano na zbieraniu drewna na terenie będącym publiczna własnością, co było pogwałceniem praw Szabatu; zostaje on ukamienowany. Uczone jest prawo o cicit; i ten fragment tej właśnie Parszy odmawiany jest dwa razy dziennie, ponieważ przypomina nam o naszym Wyjściu z Egiptu. |
|||